beşiktaş jimnastik kulübü

kalabalıklar içinde yalnız çocuklardık. sınıfta kim beşiktaşlı diye sorulduğunda koskoca sınıfta gururla tek başına elini kaldıran çocuklardık. mahallede herkes fb-gs forması giyerken üstünde tek siyah beyaz çubuklu forma olan çocuklardık. belki boyumuzdan büyük sevmiştik, belki gereksiz yere onun için çok ağlamıştık.

müptezel çocuklardık, beşiktaş’a müptezeldik. armasını görünce mutlu olurduk, bestelerini duyduğumuzda duygulanırdık, maçlarını izlediğimizde hayatı unuturduk. belki de boşluktaydık sevecek kimsemiz yoktu o yüzden bu kadar çok sevmiştik ama çok sevmiştik. karşılık beklemeden sevmiştik, bizi üzse bile daha fazla sevmiştik. güzel seven çocuklardık. her gece ona sarılarak uyumuştuk öyle büyümüştük. bir şekil büyüdük, o çocukça sevgi azalsa bile bitmedi.

hala yolda yürürken beşiktaş formalı birisini görünce sanki tanıdığın birini görmüş gibi mutlu olmaktır, tanımadığın adamlarla kol kola girip boğazın patlayana kadar beste söylemektir, top peşinde koşturan beşiktaş formalı küçük çocuk görünce kendi eski halini hatırlayıp tebessüm etmektir sonra dayanamayıp gidip başını okşamaktır kendi çocukluğunun başını okşamış gibi hissetmektir. bunlardır beşiktaşlılık, takımın kazanıp kazanmamasına bakmadan sevmektir çünkü o senin için her zaman şampiyondur, sonsuza kadar öyle kalacaktır.