elbet bu da geçecek ama kaldıramıyorum
"İdrâk-i maâlî bu küçük akla gerekmez.
Zira bu terazi o kadar sıkleti çekmez."
beni hayatta tutması için sarıldığım duyguların yüzde 20si heyecan yüzde 80'i öfke. nefes alıp vermeye devam edebilmek için gücümün kaynağı öfkem.
kafamın içindeki sesleri susturamıyorum. hayali sesleri kastetmiyorum. onlara taa çocuk yaşta yok saymayı akıl edebildim. genellikle sadece ateşim çıktığında falan duyuyorum sadece onları. beni rahatsız edenler kendi düşüncelerim. oysaki ben tanrıdan bunu düzenli bir şekilde en çok bunu istemiştim.
annemin "allah bana oğullarımın ölümünü göstermesin" duası aklımdan çıkmıyor. bu çok yorucu bir şey. tanrı beni çağırıyor. ben ise diretiyorum hala. henüz kibirim kırılmadı tam olarak. kırılsın diye uğraşıyorum halbuki. hem de çok. daha ne kadar ezebilirim kalbimi bilmiyorum. kafamdaki sesler buna da yanıt verse ya keşke. ya da gördüğüm o rüyalar. sabahları bok gibi uyanmama ve de kendimi sorgulatan ah rüyalar. sahi onlar neden kibrimin kırılması için bana yardımcı olmuyorlar. belki de kibrin evi bilinçaltının kendisidir.
artık öfkemde yetersiz gelmeye başladı bunu hissedebiliyorum. 8000$ daha kazanmaya ihtiyacım var. sonrasında terapiye yatacağım.
bir sürü şey bildim de kendimi bilemedim bir türlü. belki de problemlerimin temelinde bu yatıyordur. kafamdaki sesler sussun diye daha ne kadar kendimi salaklaştırmam lazım?
keşke abim yanımda olsaydı da bana bir kafa atsaydı.
her ölüm bir salağın intiharıdır aslında. benim meselem ise kaza süsü verebilmek.
"İdrâk-i maâlî bu küçük akla gerekmez.
Zira bu terazi o kadar sıkleti çekmez."
beni hayatta tutması için sarıldığım duyguların yüzde 20si heyecan yüzde 80'i öfke. nefes alıp vermeye devam edebilmek için gücümün kaynağı öfkem.
kafamın içindeki sesleri susturamıyorum. hayali sesleri kastetmiyorum. onlara taa çocuk yaşta yok saymayı akıl edebildim. genellikle sadece ateşim çıktığında falan duyuyorum sadece onları. beni rahatsız edenler kendi düşüncelerim. oysaki ben tanrıdan bunu düzenli bir şekilde en çok bunu istemiştim.
annemin "allah bana oğullarımın ölümünü göstermesin" duası aklımdan çıkmıyor. bu çok yorucu bir şey. tanrı beni çağırıyor. ben ise diretiyorum hala. henüz kibirim kırılmadı tam olarak. kırılsın diye uğraşıyorum halbuki. hem de çok. daha ne kadar ezebilirim kalbimi bilmiyorum. kafamdaki sesler buna da yanıt verse ya keşke. ya da gördüğüm o rüyalar. sabahları bok gibi uyanmama ve de kendimi sorgulatan ah rüyalar. sahi onlar neden kibrimin kırılması için bana yardımcı olmuyorlar. belki de kibrin evi bilinçaltının kendisidir.
artık öfkemde yetersiz gelmeye başladı bunu hissedebiliyorum. 8000$ daha kazanmaya ihtiyacım var. sonrasında terapiye yatacağım.
bir sürü şey bildim de kendimi bilemedim bir türlü. belki de problemlerimin temelinde bu yatıyordur. kafamdaki sesler sussun diye daha ne kadar kendimi salaklaştırmam lazım?
keşke abim yanımda olsaydı da bana bir kafa atsaydı.
her ölüm bir salağın intiharıdır aslında. benim meselem ise kaza süsü verebilmek.