insanın kendisinden memnun olup “bir tane daha olsa iyi gider” diye düşünmesi.
ilk başta güzel fikir gibi geliyor. seni senden iyi tanıyan biri, aynı zevkler, aynı mizah, aynı refleksler.
sonra kavga ediyorsunuz.
“sen zaten hep böylesin.”
“sen de öylesin.”
ve bir anda fark ediyorsun ki hayatındaki en sinir bozucu insan yine sensin.
kendi klonunu yaratmak biraz da insanın kendi kusurlarına ikinci vardiya açmasıdır.