ayıla bayıla izlediğim, çok enteresan psikolojik bir film olmuştur.
hikayemizde; oldukça ezik, ürkek, ümitsiz, sıradan; ama bir o kadar da aslında taş gibi; bir kız var. her şeyi o anlatıyor. ama, anlattığı sürekli değişiyor. yani, aslında gerçeği anlatmıyor. ama, biraz biraz da gerçeği anlatıyor. biraz kuruyor, biraz gerçek oluyor.
bu filmde çok incitici olan şey; kızın aslında harbi kafayı yemiş olması, duygusuz olması, aslında yaşayan bir ölü olması, ama bir yandan da gerçeklerden kopmuş ve bayağı kuruyor olması. ama bir yandan da, filmdeki ortamı çok doğal. sırıtan hiç bir şey yok.
aslında, şahane bir dizi olurmuş. keşke öyle devam etseymiş. tabii, 5-10 sezonluk değil. belki 1, belki 2. ama olurmuş.
film bir yandan, bir zamanlar film festivali ve buraya ev sahipliği yapan ilginç mekansal oteliyle, bir söke belgeseli de olmuş. bu açıdan yönetmeni tebrik ediyorum. en azından, kaybolan bir geçmişi daha öğrenmiş olduk.
(bkz:pelin esmer)
hikayemizde; oldukça ezik, ürkek, ümitsiz, sıradan; ama bir o kadar da aslında taş gibi; bir kız var. her şeyi o anlatıyor. ama, anlattığı sürekli değişiyor. yani, aslında gerçeği anlatmıyor. ama, biraz biraz da gerçeği anlatıyor. biraz kuruyor, biraz gerçek oluyor.
bu filmde çok incitici olan şey; kızın aslında harbi kafayı yemiş olması, duygusuz olması, aslında yaşayan bir ölü olması, ama bir yandan da gerçeklerden kopmuş ve bayağı kuruyor olması. ama bir yandan da, filmdeki ortamı çok doğal. sırıtan hiç bir şey yok.
aslında, şahane bir dizi olurmuş. keşke öyle devam etseymiş. tabii, 5-10 sezonluk değil. belki 1, belki 2. ama olurmuş.
film bir yandan, bir zamanlar film festivali ve buraya ev sahipliği yapan ilginç mekansal oteliyle, bir söke belgeseli de olmuş. bu açıdan yönetmeni tebrik ediyorum. en azından, kaybolan bir geçmişi daha öğrenmiş olduk.
(bkz:pelin esmer)