aslında sessiz bir ölüm diliyorum. bazen de büyük bir ölüm gerekli diye düşünüyorum.
yüzyıllık yalnzlık’taki ; albay aureliano buendia nın defalarca döndüğü ölüm şekli gibi mi
ergenlik yıllarımdan beri ölüm kavramı hep aklımda. kendimi hep bir yerlerin bir şeylerin kahramanı olarak tahayyül ettiğimden dolayı ölümüm de böyle olmalı diye düşünürdüm. askerliğimi yaptığım yerde her pusuya gidişimde geri dönmeme ihtimalim hiç aklımdan çıkmazdı. komik gelebilir ama şu anda bankacı olsam bile, bir yerlerde kötülere karşı çarpışırken ölmek fikri hep cazip geliyor bana.
Ruhun ışık hüzmesi içinde göğe huzurla yükselmesi, hiç acı çekmeden üst seviyede canın bedenden ayrılması şekliyle.