Oturup 5-10 dakika boş duvara bakmıştım. Aslında can sıkıntım geçmişti. Çünkü Kafamdaki sesler ile konuşabilme şansı yakalamıştım. Bu sayede kafamı toparlayabildim.
Bunu yaptıktan sonra şunu fark ettim hiç kendi kafam ile yalnız kalmıyorum sürekli başka bir uyaran tarafından oyalanıyorum. Hiçbir şey yapmadan duvara bakınca gerçek sorunlar hakkında boş kafa ile düşünebilme imkanın oluyor. Bu bir bakıma iyi bir şey.
Bunu yaptıktan sonra şunu fark ettim hiç kendi kafam ile yalnız kalmıyorum sürekli başka bir uyaran tarafından oyalanıyorum. Hiçbir şey yapmadan duvara bakınca gerçek sorunlar hakkında boş kafa ile düşünebilme imkanın oluyor. Bu bir bakıma iyi bir şey.