yalan söylemeye mecbur bırakılan çocukluk dönemleri vardır. biz onlardan daha rahat çocukluk geçirdiğimiz için bilincimiz herhangi bir probleme karşı yalan üretmekte o kadar çalışkan değildir. en maaliyetsiz ve gerekli şeylere biz fazla mesai harcarız. mesela eve geç mi kaldık, arkadaşa "aga dudağımı patlat, babama durduk yere iki üç kişi bana saldırdı dicem" deriz ve bu planı yol boyu kurgularız, dudağımıza iki üç kere yumruk yeriz, kapıyı çalarız ve "bu ne hal ulan" diyen babamızdan da iki tur dayak yeriz.
ama kadınlarda bu bambaşkadır.
arabada 3-4 erkekle extacy atıp, arka koltukta sapasağlam sikilir, yemediği yarrak kalmaz ve sevgilisi sorduğunda ise "falandaydım filandaydım" eğerki sevgilisi detay arar ise "sen kim oluyosun! güvenmiyorsan siktir git!" gibi çıkışlarla olayı kendi lehine toparlar.
olay şu; kadınlar yalan söylemekte ustalaşmıştır ve tasarlama gibi bir derdi de pek yoktur, anlık üretebilir ve yaptığı her şey yanına kar kalabilir. bence insan, gerekli olan iplere sahip değilse eğer bu şekilde bir kişi olmalıdır.
erkekler gibi dayak yer, eve gider dayak yer, okula gider dayak yer, dayak yiye yiye aptallaşır ise insan, insanlıktan ya çıkar ya da çıkamaz.
ama kadınlarda bu bambaşkadır.
arabada 3-4 erkekle extacy atıp, arka koltukta sapasağlam sikilir, yemediği yarrak kalmaz ve sevgilisi sorduğunda ise "falandaydım filandaydım" eğerki sevgilisi detay arar ise "sen kim oluyosun! güvenmiyorsan siktir git!" gibi çıkışlarla olayı kendi lehine toparlar.
olay şu; kadınlar yalan söylemekte ustalaşmıştır ve tasarlama gibi bir derdi de pek yoktur, anlık üretebilir ve yaptığı her şey yanına kar kalabilir. bence insan, gerekli olan iplere sahip değilse eğer bu şekilde bir kişi olmalıdır.
erkekler gibi dayak yer, eve gider dayak yer, okula gider dayak yer, dayak yiye yiye aptallaşır ise insan, insanlıktan ya çıkar ya da çıkamaz.