erken yatarım, erken kalkarım. bugün sabah 5 gibi kalktım mesela ve şu an çok yorgunum, gözlerim uykulu ama uykuya dalamıyorum.
bugün gözleri görmeyen bir elemana denk geldim. bir şeyin sırasında bekliyordum ve o da bir tane kızdan yardım istemiş beni oraya götürür müsün diye. kız bu elemanı götürmeyi kabul etmiş ve sıranın sonunda olduğum için benim yanıma getirdi. gözüyle de bana işaret etti yardım et dercesine ve elemanı bırakıp gitti. ben de hemen elemanın omzuna dokundum o da zaten yardıma ihtiyacı olduğu için hemen "merhaba benim adım şu falan filan" dedi tanıştı benimle. sonra da "bana yardım eder misin doğru sırada mıyım falan" dedi ben de tabii dedim, yardım ederim. neyse sıraya soktum istediği şeyi aldı ama sonra onu orada bıraktım ve gittim. o sıra onunla uğraşmak istemedim ama bu kararımdan bu kadar pişman olabileceğimi düşünmemiştim. oradan ayrıldım ama uzaktan o elemanı seyrettim sürekli. ulan yüreğim parçalandı ama bir daha yanına gidemedim yardıma. ki gerçekten de yardıma ihtiyacı vardı. ve şimdi gözüme gram uyku girmiyor o anları düşünmekten. valla boğazım düğümleniyor.
neden orada zamanımı harcayıp biraz daha fazla yardımcı olmadım. neden böyle yaptım diye içim içimi yiyor. aslında yardım ettim ve daha fazlasını yapmak zorunda değildim ama daha fazlasını yapmadığım için pişmanlık yaşıyorum. bir de kendimi onun yerine koydum sürekli birilerine muhtaç olmak hatta hiç tanımadığın birilerine muhtaç olmak ne kadar zor bir şey. şimdi her gözümü kapattığımda aklıma o anlar geliyor. bari şuraya iç dökeyim dedim mk. bir daha böyle bir olayla karşılaşırsam bu sefer daha fazla yardım edicem. çünkü bir kere daha böyle bir vicdan azabı yaşamak istemiyorum.
bugün gözleri görmeyen bir elemana denk geldim. bir şeyin sırasında bekliyordum ve o da bir tane kızdan yardım istemiş beni oraya götürür müsün diye. kız bu elemanı götürmeyi kabul etmiş ve sıranın sonunda olduğum için benim yanıma getirdi. gözüyle de bana işaret etti yardım et dercesine ve elemanı bırakıp gitti. ben de hemen elemanın omzuna dokundum o da zaten yardıma ihtiyacı olduğu için hemen "merhaba benim adım şu falan filan" dedi tanıştı benimle. sonra da "bana yardım eder misin doğru sırada mıyım falan" dedi ben de tabii dedim, yardım ederim. neyse sıraya soktum istediği şeyi aldı ama sonra onu orada bıraktım ve gittim. o sıra onunla uğraşmak istemedim ama bu kararımdan bu kadar pişman olabileceğimi düşünmemiştim. oradan ayrıldım ama uzaktan o elemanı seyrettim sürekli. ulan yüreğim parçalandı ama bir daha yanına gidemedim yardıma. ki gerçekten de yardıma ihtiyacı vardı. ve şimdi gözüme gram uyku girmiyor o anları düşünmekten. valla boğazım düğümleniyor.
neden orada zamanımı harcayıp biraz daha fazla yardımcı olmadım. neden böyle yaptım diye içim içimi yiyor. aslında yardım ettim ve daha fazlasını yapmak zorunda değildim ama daha fazlasını yapmadığım için pişmanlık yaşıyorum. bir de kendimi onun yerine koydum sürekli birilerine muhtaç olmak hatta hiç tanımadığın birilerine muhtaç olmak ne kadar zor bir şey. şimdi her gözümü kapattığımda aklıma o anlar geliyor. bari şuraya iç dökeyim dedim mk. bir daha böyle bir olayla karşılaşırsam bu sefer daha fazla yardım edicem. çünkü bir kere daha böyle bir vicdan azabı yaşamak istemiyorum.