çok geç keşfettiğim, rahmetli cem karaca'nın 1990'da çıkardığı albümde yayınladığı bir şarkı.
------------------------------------alinti------------------------------------
"oh be! şarkısının öyküsü
cem karaca, 1980 darbesinden sonra yurt dışına gitti. o sırada, 80′ öncesi söylediği 1 mayıs marşı gerekçe gösterilerek vatandaşlıktan çıkarıldı. yedi yıl almanya’ da yaşadı, dönemedi. babasının cenazesine gelemedi. maddi, manevi çok sıkıntılar çekti. yedi yılın sonunda, o dönemin başbakanı mesut yılmaz’la almanya da görüşerek, c.başkanı turgut özal’a artık dönmek istediğini iletmesi için ricacı oldu.
özel bir yasa çıkartılarak affedildi ve 1987′de tekrar çok sevdiği yurduna döndü.
ancak, şarkılarının çoğunda sol görüşü savunmuş, işçinin, emekçinin, köylünün, ezilen sınıfların sesini duyurmaya çalışmış ve bunu başarmış bir sanatçı olan cem karaca’ nın, bu süreçte sağ politikacılarla bu yakınlaşması çok eleştirildi.
döneklikle suçlandı. o da 1990 tarihli ‘yiyin efendiler’ albümündeki ‘oh be’ isimli bu şarkısıyla eleştirilere cevap verdi."
------------------------------------alinti------------------------------------
bu şarkıyı ilk dinlediğimde, sözlerini hiç algılamadım. bodrum, adalar, gökyüzü, deniz, özlemek, of be... bu kelimeler beynimde döndü durdu.
sanki, 70'lerde ya da 80'lerde, bir sahil kasabasında yaşanmış bir hayata olan özlemi anlatan, o dönem yazılmış bir şarkı havasındaydı. bu şarkı kesinlikle 90'lara ait değildi. belki de eskiden yazdı, sonra albümüne koyma fırsatı buldu.
i̇lginç bir şekilde, hiç sözlerini dinlemeden, bu şarkı ne zaman çalsa, aşırı hüzünleniyorum. sanki, ege'de 70'lerde ya da 80'lerde yaşamışım da, o günlerde dinlediğim bir parçaymış ve ne zaman çalsa, o günlerimi hatırlıyormuşum gibi gelir. halbuk, o kadar yaşlı değilim.
öyle bir parça ki bu, ne zaman çalsa, alır başka bir dünyaya götür. o kadar bugüne ait değildir. ama bir yandan da, geçmişi canlandırır. yani, geçmişi geçmiş gibi anlatmaz, sizi geçmişe ışınlar.
bu entry'i yazarken, döngüye aldığım "oh be" şarkısı çalıyor ve hafif hafif kalbim sızlıyor. hiç yaşamadığım anıların acısını çekiyorum. çok enteresan bir duygu bu.
cem karaca çok büyük bir sanatçıymış. değerini bilemedik. çok da ergen göçtü.
------------------------------------alinti------------------------------------
"oh be! şarkısının öyküsü
cem karaca, 1980 darbesinden sonra yurt dışına gitti. o sırada, 80′ öncesi söylediği 1 mayıs marşı gerekçe gösterilerek vatandaşlıktan çıkarıldı. yedi yıl almanya’ da yaşadı, dönemedi. babasının cenazesine gelemedi. maddi, manevi çok sıkıntılar çekti. yedi yılın sonunda, o dönemin başbakanı mesut yılmaz’la almanya da görüşerek, c.başkanı turgut özal’a artık dönmek istediğini iletmesi için ricacı oldu.
özel bir yasa çıkartılarak affedildi ve 1987′de tekrar çok sevdiği yurduna döndü.
ancak, şarkılarının çoğunda sol görüşü savunmuş, işçinin, emekçinin, köylünün, ezilen sınıfların sesini duyurmaya çalışmış ve bunu başarmış bir sanatçı olan cem karaca’ nın, bu süreçte sağ politikacılarla bu yakınlaşması çok eleştirildi.
döneklikle suçlandı. o da 1990 tarihli ‘yiyin efendiler’ albümündeki ‘oh be’ isimli bu şarkısıyla eleştirilere cevap verdi."
------------------------------------alinti------------------------------------
bu şarkıyı ilk dinlediğimde, sözlerini hiç algılamadım. bodrum, adalar, gökyüzü, deniz, özlemek, of be... bu kelimeler beynimde döndü durdu.
sanki, 70'lerde ya da 80'lerde, bir sahil kasabasında yaşanmış bir hayata olan özlemi anlatan, o dönem yazılmış bir şarkı havasındaydı. bu şarkı kesinlikle 90'lara ait değildi. belki de eskiden yazdı, sonra albümüne koyma fırsatı buldu.
i̇lginç bir şekilde, hiç sözlerini dinlemeden, bu şarkı ne zaman çalsa, aşırı hüzünleniyorum. sanki, ege'de 70'lerde ya da 80'lerde yaşamışım da, o günlerde dinlediğim bir parçaymış ve ne zaman çalsa, o günlerimi hatırlıyormuşum gibi gelir. halbuk, o kadar yaşlı değilim.
öyle bir parça ki bu, ne zaman çalsa, alır başka bir dünyaya götür. o kadar bugüne ait değildir. ama bir yandan da, geçmişi canlandırır. yani, geçmişi geçmiş gibi anlatmaz, sizi geçmişe ışınlar.
bu entry'i yazarken, döngüye aldığım "oh be" şarkısı çalıyor ve hafif hafif kalbim sızlıyor. hiç yaşamadığım anıların acısını çekiyorum. çok enteresan bir duygu bu.
cem karaca çok büyük bir sanatçıymış. değerini bilemedik. çok da ergen göçtü.