pete doherty

Pete Doherty, bir müzisyen mi, bir edebi karakter mi, yoksa modern zamanların Baudelaire’i mi? Bunu anlamak için onun gitarından dökülen notalara, sararmış defterlerde kalan şiirlerine ve üstü başı toz toprakla dolaştığı sokaklara bakmak gerek. Kimi zaman bir indie ikon, kimi zaman da tabloidlerin vazgeçilmez kaosu.

Libertines dönemindeki anarşik coşkusu, Babyshambles'daki dağınık dahiliği... Doherty'nin hayatı, müzikle değil, o müziğin etrafında dönen çalkantılı hikayelerle anılır hale geldi. Bir yandan sokak lambalarının altına serdiği ilhamlarını ararken, diğer yandan medyanın flaşlarının gölgesinde kayboluyor gibiydi.

Kate Moss’la olan ilişkisi ise magazinin rock’n’roll’a en garip katkılarından biriydi. Bu aşk, kırık bir vinil plağın sürekli aynı cümleyi tekrarlaması gibi bir iz bıraktı. “Skandallar kralı” dediler ona, ama Pete’in derdi kral olmak değil, o tahtı yakmaktı.

Doherty’yi anlamak için kusursuzluğun ötesine, o kaotik ve ham güzelliğe bakmalı. Çünkü Pete, ne müziğinde ne de hayatında bir “tam” peşinde oldu. Eksiklik onun estetiğiydi. Bugün hâlâ, bir sokak köşesinde eski bir sigara tablasına düşen şarkı sözleri gibi bizi yakalayabiliyor. Ve belki de bu yüzden, Pete Doherty bir fenomenden ziyade, bir his olarak kalmaya devam ediyor.