rezalet bir kamerayla ve çok düşük bütçeyle çekilmiş, ama çok buruk hisler bırakan, şahane bir filmdi.
millet zeki demirkubuz ya da nuri bilge ceylan över. bence özcan alper bunlardan çok daha iyi bir yönetmen.
filmde çok üst düzey oyunculuklar yok. ama, senaryo çok iyiydi. oldukça sakin bir film olmasına karşın, sürekli ince ince bir yerlerden vurdu. yönetmenin bütçesi olsa, belki de kült bir yapım olabilirmiş.
onur saylak bu role şahane olmuş. sonradan popüler oyunculuğa dönecek. halbuki, bu hali çok iyiymiş.
megi kobaladze'yi çok beğendim. sonra filmografisine baktım ve pek bir şey yapamadığını görerek çok üzüldüm. halbuki, yüzü çok müsaitmiş romantik filmlere.
film canınızı ince ince yakacak. sonra da direkt sona erecek. üzecek. nedense, içinizde bir burukluk yaratacak. ve acı tadı bir kaç gün geçmeyecek. uzun yıllardır böyle etkileyen bir film izlemediğimi söyleyebilirim.
karadeniz kültürüne de çaktırmadan çok detaylı girmiş. kışın yaylaya çıktıklarında, aç kurtların uluması üstüne, karadenizli'nin havaya bir kaç el sıkması ince bir detaydı. ciddi ciddi, orada kışın kurtlar insana saldırır. karadenizli ise, rutin bir şekilde, kafasını bile kaldırmadan havaya ateş etti. çünkü, bu onların normali olmuş.
rumca zannettiğim hemşince de, ermenice çıktı. vay bee... karadeniz'in zirvelerinde ermeniler var. hala ermenice konuşuyorlar.
film daha neredeyse hiç bir şey göstermemişken, yusuf'un köye döndüğü zaman, anasının tek başına yaşadığını görmemiz bile; çok yürek burkucuydu. belki de kendi anamızın yaşlılığını koyduk oraya. ondan üzdü. babası ölmüş. kız kardeşi ortalarda yok. anasını arıyor ama, film boyunca göstermediler ve yokluğunu çok güzel vurguladılar. anası orada yapayalnız oğlunu beklemiş. çok çok üzdü... filmin sonunda ise, oğlunun cenazesini de görecek bu ana. onu da öyle bağlamışlar ki, fazlaca üzdü tekrardan.
yusuf, ölmek için köyüne dönüyor. ama bunu kimseye söylemiyor. bir hiç için 10 yıl yattığını da anlıyor. ama, üzülmüyor da... zaten sonuna gelmiş hayatının.
yepyeni bir kadın buluyor, bu bir orospu aslında, ama aslında ondan hoşlanıyor. fakat aşık bile olacak ne takati kalmış, ne de zamanı... üstüne gidemiyor. fikrini değiştirdiğinde ise, kız gitmiş oluyor.
yusuf'un, her şeyini tek tek kaybettiği, sonunda da canını verdiği bir veda filmi bu.
çok beğendiğim için, şimdi yönetmene de başlık açacağım.
(bkz:özcan alper)
millet zeki demirkubuz ya da nuri bilge ceylan över. bence özcan alper bunlardan çok daha iyi bir yönetmen.
filmde çok üst düzey oyunculuklar yok. ama, senaryo çok iyiydi. oldukça sakin bir film olmasına karşın, sürekli ince ince bir yerlerden vurdu. yönetmenin bütçesi olsa, belki de kült bir yapım olabilirmiş.
onur saylak bu role şahane olmuş. sonradan popüler oyunculuğa dönecek. halbuki, bu hali çok iyiymiş.
megi kobaladze'yi çok beğendim. sonra filmografisine baktım ve pek bir şey yapamadığını görerek çok üzüldüm. halbuki, yüzü çok müsaitmiş romantik filmlere.
film canınızı ince ince yakacak. sonra da direkt sona erecek. üzecek. nedense, içinizde bir burukluk yaratacak. ve acı tadı bir kaç gün geçmeyecek. uzun yıllardır böyle etkileyen bir film izlemediğimi söyleyebilirim.
karadeniz kültürüne de çaktırmadan çok detaylı girmiş. kışın yaylaya çıktıklarında, aç kurtların uluması üstüne, karadenizli'nin havaya bir kaç el sıkması ince bir detaydı. ciddi ciddi, orada kışın kurtlar insana saldırır. karadenizli ise, rutin bir şekilde, kafasını bile kaldırmadan havaya ateş etti. çünkü, bu onların normali olmuş.
rumca zannettiğim hemşince de, ermenice çıktı. vay bee... karadeniz'in zirvelerinde ermeniler var. hala ermenice konuşuyorlar.
film daha neredeyse hiç bir şey göstermemişken, yusuf'un köye döndüğü zaman, anasının tek başına yaşadığını görmemiz bile; çok yürek burkucuydu. belki de kendi anamızın yaşlılığını koyduk oraya. ondan üzdü. babası ölmüş. kız kardeşi ortalarda yok. anasını arıyor ama, film boyunca göstermediler ve yokluğunu çok güzel vurguladılar. anası orada yapayalnız oğlunu beklemiş. çok çok üzdü... filmin sonunda ise, oğlunun cenazesini de görecek bu ana. onu da öyle bağlamışlar ki, fazlaca üzdü tekrardan.
yusuf, ölmek için köyüne dönüyor. ama bunu kimseye söylemiyor. bir hiç için 10 yıl yattığını da anlıyor. ama, üzülmüyor da... zaten sonuna gelmiş hayatının.
yepyeni bir kadın buluyor, bu bir orospu aslında, ama aslında ondan hoşlanıyor. fakat aşık bile olacak ne takati kalmış, ne de zamanı... üstüne gidemiyor. fikrini değiştirdiğinde ise, kız gitmiş oluyor.
yusuf'un, her şeyini tek tek kaybettiği, sonunda da canını verdiği bir veda filmi bu.
çok beğendiğim için, şimdi yönetmene de başlık açacağım.
(bkz:özcan alper)