parası olanlarda görülür. ay sonunu zor getirenler temel ihtiyaçlarından itibaren almaya başlar, zevkine alışveriş yapacak lüksü yoktur, fakirler sinoplu diyojen gibi yaşar. arap yağı bulunca götüne sürermiş. yoklukta büyüyüp bir şekilde parayı bulanlar da kendini tüketime kaptırır. ihtiyacı olmayan eşyaları almak olarak düşünmeyin, oldukça gereksiz varoş zevkleri de bir çeşit tüketim çılgınlığıdır. bunlara çare olarak hep minimalizm öne sürülür ama minimalizm önce zihinde başlar, kafası dingin olmayan kişi istese de minimalist olamaz, tüketimle mutlu olan kişinin nörotransmitter'leri dopaminle sikilmiştir.