yalnızlığın hissedildiği anlar

pişirdiğiniz karnabaharla dolapta beklediği üçüncü günün sonunda göz göze geldiğiniz andır. tek kişilik yemek yapmayı öğrenmeniz gerektiğini hissettirir.

Hayat hızla akıyor ve gökyüzü güzel, çimenler yeşil, arabalar renkli, kediler pıtır pıtır, insanlar cıvıl cıvıl, herşey çok güzel gidiyorken , gülümsemekten ifadenizin ağrıdığını farkettiğinizde içinizde eksik bir şey hissedersiniz. He rşey tammış gibi görünür fakat bir çıt sesi her şeyden koparır sizi .

Büsbütün derin bir yalnızlık sızıntısı yayılıyordur aslında. Etraftaki manzarayı yırtıp atıp arkasının ortaya çıkmasını beklersiniz.

Bunu hala derinden hissetmedim çünkü ailemden birini kaybetmedim. Bunun yanı sıra üniye ilk gidişte otogarda yalnız kalışımda hissettim. Ama sonra böyle şeylere alıştım. Artısını askerde gördüm hiç zorluk çekmedim.

İlkokul zamanlarından bu hisse alıştırılmak... güçlendiriyor mu insanı daha da mı zayıflatıyor anlaması zor. Hiç geçmeyecekmiş gibi, hep yalnızlığa mahkummuşsun gibi yükleniyorsun bir zaman sonra.

yalnızlık bazen herkesin içindeyken hissedilir bazen sevgilinle gezerken, haftalardır yalnız gezerken hissedilmeyebilir yalnızlık hissi de mutluluk gibi insanın çevresiyle değil kendisiyle ilgili bir durumdur ailem ve arkadaşlarımlayken yalnız hissettiğim çok olur. anlaşılamamışlık hissi başka insanlarla daha mutlu olabilme olasılığı farklı bir ailede doğsan yapabileceklerin kısacası yalnızlık çevrenizle ilgili değil sizin iç dünyanızla ilgili bir durum

tam gecenin bu saatleridir

lahmacun yerken karşımdaki insana soğanlı mi sogansiz mi diye soramadigim andir

31 çekerken hissediyorum genelde.

Mutluluğunda ya da bir şey başardığında anlatıp paylaşabileceğin kimse olmadığı andır

görsel