bazen sadece kendimizi düşünürüz. içten içe bencil olduğumuzu bilsek de kendimizce vicdanımızı rahatlatmaya yetecek kadar haklı sebepler sunarız. yanlış davranışlar sergileriz; karşımızdaki kişinin alttan alışını sonuna kadar kullanırız. sınırı aşarız. karşımızdaki kişinin kibarlığını sömürürüz. farkındayızdır; farkında olduğumuzun da farkındayızdır. ama öyle bir boşluğa düşmüşüzdür ki, her zaman bir küçük bahane ile kendimizi o kadar da yanlış bir şey yapmadığımıza ikna ederiz. halbuki, karşımızdakine çok rahatsızlık vermeye başlamışızdır. bir gün, sınırı fazlasıyla aşmış olarak sıradaki bizi iyi hissettirecek şey, daha fazla karşımızdakine rahatsızlık vermemek adına geri çekilmektir. bunu yapmanın doğru olduğunu içten içe biliriz. şimdi, asıl soru şudur: bu suçluluk hissine bir son verecek miyiz? yoksa geçici iyi duygular için süreklilikli suçluluk duygusunu mu yaşayacağız?
-quora'dan alıntı, etkilendim. güzel yazı
-quora'dan alıntı, etkilendim. güzel yazı