kara mizah gerçekleştiren kişi, "gerçekte olan" ile "ideal olan" arasındaki çelişkiyi vurgular ve bunu da o çelişkideki "komik" unsuru bularak yapar. hatta çelişkideki komik unsuru bulmak bir yana, o çelişkinin kendisi komik olandır. nasıl ki her sanatçı, eserinde kendi estetik zevkini açığa çıkarır, kendi içinde bir bütünlük oluşturur; ideal olan da her kara mizahçıda farklıdır ve kendi "ideal olan"ı ile "gerçekte olan" arasındaki çelişkiyi açığa çıkarır. bu hedefte kara mizah yapan kişi aslında kendi ideal olanını ne dikte eder ne de gerçekte olanı kendi ideal olanına dönüştürmeye çalışır. tek yaptığı, aralarındaki çelişkiyi, komik olanı açığa çıkarmaktır. onun da eleştirisi buradan gelir. çelişki olanı gözler önüne sermek, bunu da gerçekte olanın en uç örneklerine dayanarak yapmak onu daha çok dikkat çekici, acıtıcı, can yakıcı, iç karartıcı ve tehditkâr gösterir. fakat aslında yaptığı şey, toplumsal bir katarsis imkânı sağlamak, acılara karşı bir direnç oluşturmak, hatta trajik olanı kontrol altına almaktır. bu anlamda aslında kara mizahın koruyucu bir işlevi vardır: gerçekte ve travmatik olanın en uç noktalarını yerle bir etmek.