kara mizah gerçekleştiren kişi, "gerçekte olan" ile "ideal olan" arasındaki çelişkiyi vurgular ve bunu da o çelişkideki "komik" unsuru bularak yapar. hatta çelişkideki komik unsuru bulmak bir yana, o çelişkinin kendisi komik olandır. nasıl ki her sanatçı, eserinde kendi estetik zevkini açığa çıkarır, kendi içinde bir bütünlük oluşturur; ideal olan da her kara mizahçıda farklıdır ve kendi "ideal olan"ı ile "gerçekte olan" arasındaki çelişkiyi açığa çıkarır. bu hedefte kara mizah yapan kişi aslında kendi ideal olanını ne dikte eder ne de gerçekte olanı kendi ideal olanına dönüştürmeye çalışır. tek yaptığı, aralarındaki çelişkiyi, komik olanı açığa çıkarmaktır. onun da eleştirisi buradan gelir. çelişki olanı gözler önüne sermek, bunu da gerçekte olanın en uç örneklerine dayanarak yapmak onu daha çok dikkat çekici, acıtıcı, can yakıcı, iç karartıcı ve tehditkâr gösterir. fakat aslında yaptığı şey, toplumsal bir katarsis imkânı sağlamak, acılara karşı bir direnç oluşturmak, hatta trajik olanı kontrol altına almaktır. bu anlamda aslında kara mizahın koruyucu bir işlevi vardır: gerçekte ve travmatik olanın en uç noktalarını yerle bir etmek.
Gizlilik içerisinde yapılması lazımdır, aksi halde yasal olarak sıkıntı olur. Sınırı yoktur, o yüzden ismi kara mizahtır, kutsal sayılan şeylerle mizah yapılmayacaksa o gri mizah olur.
Türkiye'de kesinlikle anlaşılamayan, kültüre aykırı olan mizah türüdür. Kara mizah yapılamayan toplumlar, aç kalırlar. Nitekim, Türkiyeliler de aç kalmaktadır.
En azından türkiyede anlaşılmamasına şaşırılmayacak bir tür. Türkler mizah anlamıyor diye dolanırlar ama gerçekte türkler kara mizah yapamıyor. Yapılamayan şey anlaşılamaz zaten. Kara mizahçıyım diye takılan tiplemelerin neredeyse hepsi ucube kimliklerini kabul ettirme çabasında mizah kültüründen uzaklar ve bunu söylerseniz sizi cahillikle suçluyorlar.