kişiyi güdüleyen sebepler olmalıdır. bu şekilde onu içeriden güdüler, dış motivasyonu kaybetse bile sebeplerine tutunarak konfor alanından çıkar. rutin değişikliği bebek adımlarla olmalıdır. sürdürülebilir olması, hızlı olmasından daha çok önemlidir. bu süreçte içsel huzursuzluk elbette olabilir, bu durumda da nefes egzersizleri iyi gelecektir.
Obsesiflerin ve yarı otistiklerin sorunudur
konfor alanından çıkamamak.
Bir replik vardır; Rutine dönüşen her şey sıkıcıdır aslında işte bu yüzden komşunun çimenleri bize her zaman daha yeşil gelir.
Her türlü değişim, rutinleşmekten iyidir.
Her türlü değişim, rutinleşmekten iyidir.
evet sözlük bahsi geçen konudan muzdaribim. ne zaman köklü bir rutin değişimine girsem (örneğin okulların açılıp/kapanması, yeni bir işe/staja başlamak gibi) beni bir bunalım basıyor, hiçbir şey yapasım gelmiyor.
var mı önerisi olan?
var mı önerisi olan?