ben geçen sene yalnızlıktan sıyıracaktım neredeyse sonra 3-5 arkadaşım oldu iyi güzel de bir süre sonra yine sıkılmaya başladım falan filan.
yalnızlık belli bir farkındalığın üstündeki insanlarda artıyor ama daha da farkındalığı artan kişi çevresine bunu çaktırmadan kendi belirlediği sınırlar içerisinde insan tutar. çünkü insanlığa düşman olursa hem kendini kompleksler içinde bulacağının hem de hiçbir alanda yükselemeyeceğinin "farkındadır."
sevilmek, takdir edilmek vs. herkesin çok hoşuna giden şeyler ve temel ihtiyaçları. keyfi yalnızlık kimisi için çok güzeldir ama ondan da taviz vermezsen sonunda tekrar mecburen yalnız kalacaksın.
yalnız insan bir süre sonra kafayı yer ve böyle durumlar için davulun sesi sadece uzaktan hoş geliyor.
edit: aşağıya cevap yazamıyorum, mesaj kutusu da doluymuş. ben sosyal anksiteye diye düşünüp gittim bi profa kendisiyle konuştuk ve olayın okb olduğuna karar verdik ve antidepresan başlandı. daha sonrasında gerçekten de kafamdaki kuruntular kayboldu ve sosyal ortamlara kendimi atıp bekledim. şans eseri bir şekilde denk geldiğim kişiler iyiydi sonradan arkadaş olduk temel olarak böyleydi ama bu bana olan şey sonuçta herkes farklı tecrübe edebilir, benzer de edebilir. şuan ise onlarla internetten daha çok iletişim kurup anlaşılma derdimi gideriyorum, ara sıra yüzyüze görüşüyoruz. dışarıda olmayınca kendimi enerji kaybediyor gibi de hissetmiyorum.
yalnızlık belli bir farkındalığın üstündeki insanlarda artıyor ama daha da farkındalığı artan kişi çevresine bunu çaktırmadan kendi belirlediği sınırlar içerisinde insan tutar. çünkü insanlığa düşman olursa hem kendini kompleksler içinde bulacağının hem de hiçbir alanda yükselemeyeceğinin "farkındadır."
sevilmek, takdir edilmek vs. herkesin çok hoşuna giden şeyler ve temel ihtiyaçları. keyfi yalnızlık kimisi için çok güzeldir ama ondan da taviz vermezsen sonunda tekrar mecburen yalnız kalacaksın.
yalnız insan bir süre sonra kafayı yer ve böyle durumlar için davulun sesi sadece uzaktan hoş geliyor.
edit: aşağıya cevap yazamıyorum, mesaj kutusu da doluymuş. ben sosyal anksiteye diye düşünüp gittim bi profa kendisiyle konuştuk ve olayın okb olduğuna karar verdik ve antidepresan başlandı. daha sonrasında gerçekten de kafamdaki kuruntular kayboldu ve sosyal ortamlara kendimi atıp bekledim. şans eseri bir şekilde denk geldiğim kişiler iyiydi sonradan arkadaş olduk temel olarak böyleydi ama bu bana olan şey sonuçta herkes farklı tecrübe edebilir, benzer de edebilir. şuan ise onlarla internetten daha çok iletişim kurup anlaşılma derdimi gideriyorum, ara sıra yüzyüze görüşüyoruz. dışarıda olmayınca kendimi enerji kaybediyor gibi de hissetmiyorum.