yalnızlık

güçlendirir deniliyor ama pek de öyle olduğunu düşünmüyorum. her insan illaki birilerine muhtaçtır. ilgisine sevgisine. zaman geçtikçe o eksikliği hissediyorsun, vuruyor yani. bir yerden sonra sıkıcılaşıyor yalnızlık. yaptıklarını paylaşacağın, başarılarını kutlayacağın, sorunlarını birlikte çözebileceğin, beraber ağlayacağın birisi olmalı bence.

bu saatte müzik dinletip online tavla oynatır. herhalde bir gün bu durumdan kurtulurum, geçici bir şeydir umarım (hiç sanmıyorum da, neyse)

Bi noktadan sonra hayatına girecek herhangi bir kişi, kendinle benliğin arasına giren üçüncü kişi gibi olmuş oluyor. İnsan kendine yetebiliyorsa tabii.

Içinde olduğum durum.

"Yapayalnızım ama bir kente yürüyen ordu gibiyim."

Jean Paul Sartre

yalnız insanlar baskalarinin mutluluguna katlanamiyolar durmadan triplerdeler her seyde bi arabesklik en aci ceken benim havalari var insan kendi kendini yalnızlastirir

Yalnızlık, herkesin birbirinden bu kadar farklı olduğu dünyada; yalnız olmadığına inanmak istemektir. Yalnızlığı, biricikliği, tekliği ve tamamen anlaşılmanın mümkün olmaması gerçeğiyle yüzleşmemektir.

bir süredir yurtdışında yaşıyorum ve geldiğimden beri herhangi bir sosyal bir ilişkim kimseyle olmadı , olsa da pek tat vermiyor zaten . geldiğim günden beridir de hiç bir sosyal bir aktivite de bulunmadım desem yeridir bir konsere gitmiştim o hariç . yalnızlığa bir süre sonra alışıyorsun da daha derinde olan şeyler bir türlü geçmiyor, baş edemiyorsun. i̇nsan yalnız kalınca yalnızlıktan daha büyük şeylerin olduğunu görüyor ; sevgisizlik gibi ve bu öyle bir şey ki hiç beklemediğin anlarda vuruyor seni mücadele etmeye çalışıyorsun faydasız her daim kendisini sana hatırlatıyor . ömrümün hiç bir döneminde böyle bir ruh hali yaşamamıştım . değinmek istediğim , ne yaşarsanız yaşayın ne yaparsanız yapın ama sevgisiz kalmayın, yaşamayın .

Benim hayatımın tamamına yakınının tanımıdır. Ancak, sıkılmıyor, keyif alıyorum. Sanaldaki çevremin kalabalık olması da buna etken muhtemelen. Yalnız, insanların çoğu için, ve bir noktada benim gibiler için de, bir "hayat arkadaşı" şart. Yoksa evet, hayat sıkacaktır.

Arkadaş grubu işleri de, her zaman sınırlı ömürlüdür. O grup bir gün dağılır ve ortadan kalkar. Çünkü, herkes yaşlanıyor ve herkesin hayattaki rolleri değişiyor.

Yalnızlık zordur.bu yalnızlaşma sebep değil sonuçtur.hayatında ters giden şeyler vardır.bence her insan muhakkak yalnız kalmalı.süresi belli zamanı aşarsa alışkanlık yapıp kısır döngüye girebilirsiniz dikkat.daha güçlü olursunuz diye bir olay yok daha stabil olursunuz